فازبندی پروژه نرم‌افزاری؛ از نیازسنجی تا استقرار بدون آشفتگی

برای فازبندی پروژه نرم‌افزاری، ابتدا باید هدف کسب‌وکار، کاربران، محدوده نسخه اول و وابستگی قابلیت‌ها مشخص شوند. سپس پروژه به چند مرحله تقسیم شود که هرکدام هدف، خروجی قابل‌تحویل، مسئول، بودجه، زمان و معیار پذیرش مشخصی داشته باشند.

فازبندی صحیح فقط تقسیم پروژه به بخش‌های تحلیل، طراحی و کدنویسی نیست. هر فاز باید یک مسئله مشخص را حل کند و به یک تصمیم مدیریتی یا نسخه قابل‌آزمایش منتهی شود.

برای مثال، پایان فاز نیازسنجی نباید فقط با عبارت «تحلیل انجام شد» مشخص شود. خروجی این مرحله باید شامل محدوده نسخه اول، کاربران، فرایندها، نیازمندی‌ها، اولویت‌ها و ریسک‌های شناخته‌شده باشد.

اگر پروژه بدون چنین مرزهایی اجرا شود، تشخیص میزان پیشرفت، هزینه واقعی، مسئول تأخیر و زمان مناسب پرداخت دشوار خواهد شد.

فازبندی یعنی تقسیم پروژه بزرگ به چند بخش مدیریتی و قابل‌کنترل که هر بخش هدف و نتیجه مشخصی دارد.

در یک پروژه فازبندی‌شده، برای هر مرحله معلوم است:

قرار است چه مسئله‌ای بررسی یا حل شود.

چه فعالیت‌هایی داخل آن مرحله هستند.

مسئول تصمیم‌گیری و اجرا چه کسی است.

چه خروجی‌هایی باید تحویل داده شوند.

موفقیت مرحله چگونه بررسی می‌شود.

چه وابستگی‌هایی به مراحل قبلی وجود دارد.

تحت چه شرایطی فاز بعد شروع می‌شود.

چرخه حیات توسعه نرم‌افزار نیز معمولاً پروژه را به مراحل وابسته‌ای مانند برنامه‌ریزی، تحلیل نیازمندی‌ها، طراحی، توسعه، آزمایش، استقرار و نگهداری تقسیم می‌کند. بااین‌حال، تعداد و مرز مراحل باید بر اساس اندازه، پیچیدگی، ریسک و مدل همکاری هر پروژه تنظیم شود.

یک پروژه بزرگ بدون فازبندی معمولاً به فهرستی طولانی از کارهای باز تبدیل می‌شود. ممکن است بخش‌های زیادی شروع شده باشند، اما هیچ خروجی کامل و قابل‌استفاده‌ای وجود نداشته باشد.

فازبندی چند مزیت اصلی ایجاد می‌کند:

پیشرفت پروژه قابل‌اندازه‌گیری می‌شود.

هزینه و زمان هر بخش جداگانه کنترل می‌شود.

مشکلات پیش از گسترش به کل سیستم دیده می‌شوند.

کارفرما زودتر خروجی قابل‌مشاهده دریافت می‌کند.

تصمیم برای ادامه، اصلاح یا توقف پروژه آسان‌تر می‌شود.

پرداخت‌ها به تحویل واقعی متصل می‌شوند.

تغییرات در محدوده کوچک‌تری مدیریت می‌شوند.

تیم روی اولویت‌های اصلی تمرکز می‌کند.

ریسک ساخت محصول اشتباه کاهش پیدا می‌کند.

اصول توسعه چابک نیز بر تحویل زودهنگام و مستمر نرم‌افزار ارزشمند و ارائه نسخه‌های قابل‌استفاده در بازه‌های کوتاه تأکید دارند.

این اصطلاحات گاهی به‌جای یکدیگر استفاده می‌شوند، اما کاربرد یکسانی ندارند.

فاز بخش بزرگی از مسیر پروژه است؛ مانند نیازسنجی، طراحی، توسعه نسخه اولیه یا استقرار.

نسخه مجموعه‌ای از قابلیت‌های آماده انتشار است؛ مانند نسخه آزمایشی، MVP یا نسخه عمومی.

اسپرینت بازه کاری کوتاه تیم توسعه برای تکمیل مجموعه‌ای از کارهای اولویت‌دار است.

نقطه تحویل یا Milestone رویدادی است که نشان می‌دهد یک نتیجه مهم به دست آمده است؛ مانند تأیید نمونه اولیه یا آماده شدن نسخه آزمایشی.

ممکن است یک فاز توسعه شامل چند اسپرینت باشد و در پایان آن یک نسخه قابل‌استفاده تحویل شود. راهنمای رسمی Scrum نیز خروجی هر اسپرینت را یک Increment قابل‌استفاده و بررسی‌شده می‌داند که باید محصول را به هدف اصلی نزدیک‌تر کند.

یکی از روش‌های اشتباه این است که پروژه صرفاً بر اساس واحدهای اجرایی تقسیم شود:

فاز طراحی

فاز فرانت‌اند

فاز بک‌اند

فاز دیتابیس

این تقسیم‌بندی برای مدیریت داخلی تیم فنی مفید است، اما لزوماً برای کارفرما خروجی قابل‌استفاده ایجاد نمی‌کند.

ممکن است تیم فرانت‌اند اعلام کند کارش تمام شده، اما صفحات هنوز به داده واقعی متصل نباشند. تیم بک‌اند نیز ممکن است APIها را آماده کرده باشد، اما هیچ فرایند کامل و قابل‌آزمایشی وجود نداشته باشد.

برای مدیریت بهتر، فازهای اجرایی را تا حد امکان حول یک نتیجه کسب‌وکاری تعریف کنید:

ثبت و پیگیری درخواست

مدیریت سفارش و تأیید

کنترل موجودی

گزارش فروش

خدمات مشتری

مدیریت کارکنان

اتصال مالی

در این مدل، طراحی، توسعه، تست و مستندسازی هر قابلیت در همان فاز انجام می‌شوند و در پایان یک بخش کامل قابل‌بررسی تحویل داده می‌شود.

پیش از تقسیم پروژه باید چند تصمیم پایه گرفته شود.

هدف کسب‌وکار

مشخص کنید نرم‌افزار قرار است چه مشکلی را حل کند. هدف‌هایی مانند «دیجیتال شدن» یا «ساخت یک سیستم جامع» بیش از حد کلی هستند.

هدف بهتر می‌تواند کاهش زمان تأیید درخواست‌ها، یکپارچه شدن اطلاعات مشتریان یا کاهش خطای ثبت سفارش باشد.

کاربران اصلی

مشخص کنید چه نقش‌هایی با سیستم کار می‌کنند و هر نقش چه فعالیتی انجام می‌دهد. مدیر، کارشناس، مشتری، تأمین‌کننده و مدیر سیستم ممکن است نیازهای متفاوتی داشته باشند.

محدوده نسخه اول

باید معلوم شود کدام قابلیت‌ها در نسخه اول قرار دارند و چه مواردی به مراحل آینده منتقل می‌شوند.

فرایندهای اصلی

شروع، پایان، مراحل، مسئولیت‌ها، قوانین و استثناهای فرایند باید تا حد مناسبی شناخته شوند.

وابستگی‌ها

بعضی قابلیت‌ها بدون آماده شدن داده، زیرساخت یا سیستم دیگر قابل‌اجرا نیستند. این وابستگی‌ها باید پیش از تنظیم ترتیب فازها شناسایی شوند.

محدودیت‌ها

بودجه، زمان، تعداد اعضای تیم، زیرساخت، امنیت و قوانین سازمان می‌توانند ساختار فازها را تغییر دهند.

مرحله کشف یا Discovery باید برای شناخت مسئله و تصمیم درباره ادامه مسیر استفاده شود، نه برای شروع ساخت محصول اصلی. مرحله نمونه‌سازی نیز فرصتی برای آزمودن راه‌حل‌های مختلف پیش از توسعه واقعی است.

این فاز باید پاسخ دهد که آیا اصلاً ساخت نرم‌افزار بهترین تصمیم است یا خیر.

در این مرحله بررسی کنید:

مشکل اصلی چیست؟

چه افرادی با مشکل مواجه‌اند؟

هزینه ادامه وضعیت فعلی چقدر است؟

آیا نرم‌افزار آماده‌ای وجود دارد؟

آیا اصلاح فرایند به‌تنهایی کافی است؟

داده و زیرساخت لازم در دسترس هستند؟

مهم‌ترین ریسک‌های فنی و تجاری چیست؟

نتیجه مورد انتظار چگونه اندازه‌گیری می‌شود؟

خروجی این مرحله می‌تواند تصمیم به ساخت، خرید، اتصال ابزارهای موجود یا توقف پروژه باشد.

توقف یک ایده نامناسب در فاز کشف، شکست محسوب نمی‌شود؛ بلکه از هزینه توسعه محصول کم‌ارزش جلوگیری می‌کند.

پس از تأیید ارزش پروژه، نیازهای کاربران و کسب‌وکار بررسی می‌شوند.

در این مرحله باید مشخص شود:

سیستم چه فعالیت‌هایی انجام می‌دهد؟

نقش‌های کاربری کدام‌اند؟

چه اطلاعاتی ثبت می‌شوند؟

چه گردش‌کارهایی وجود دارند؟

قوانین تصمیم‌گیری چیست؟

چه گزارش‌هایی لازم‌اند؟

سیستم با چه ابزارهایی متصل می‌شود؟

نیازهای امنیت، سرعت و ظرفیت چیست؟

نسخه اول شامل چه قابلیت‌هایی است؟

خروجی این فاز باید به‌اندازه‌ای روشن باشد که تیم بتواند طراحی و برآورد اولیه را انجام دهد.

نیازسنجی نباید فقط از مدیران انجام شود. کاربران عملیاتی نیز باید در تحلیل و تأیید سناریوها مشارکت داشته باشند.

در این مرحله راه‌حل قبل از صرف هزینه اصلی توسعه بررسی می‌شود.

طراحی شامل ظاهر صفحات نیست و می‌تواند موارد زیر را پوشش دهد:

مسیر حرکت کاربران

فرم‌ها و اطلاعات ضروری

ساختار منو و صفحات

سطح دسترسی‌ها

مدل اولیه پایگاه داده

ارتباط میان سیستم‌ها

معماری فنی

نمونه گزارش‌ها

الزامات امنیتی

Prototype قابل‌آزمایش

کاربران باید سناریوهای واقعی را روی نمونه اولیه اجرا کنند. اگر مسیر کار در نمونه اولیه پیچیده باشد، در نرم‌افزار نهایی نیز احتمالاً مشکل‌ساز خواهد شد.

هدف این فاز ساخت یک نسخه کوچک اما کامل است.

MVP نباید مجموعه‌ای از صفحات ناقص باشد. نسخه اولیه باید یک فرایند ارزشمند را از ابتدا تا انتها اجرا کند.

برای مثال، در نرم‌افزار مدیریت درخواست ممکن است MVP شامل این موارد باشد:

ثبت درخواست

تعیین مسئول

گردش تأیید

مشاهده وضعیت

ثبت سوابق

گزارش اصلی

قابلیت‌هایی مانند هوش مصنوعی، اپلیکیشن مستقل، گزارش‌ساز پیشرفته و اتصال به تمام سامانه‌ها می‌توانند به نسخه‌های بعد منتقل شوند.

پس از تثبیت هسته اصلی، نوبت به اتصال سیستم و افزودن امکانات مهم می‌رسد.

این مرحله می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

اتصال به حسابداری

اتصال به CRM یا ERP

انتقال اطلاعات قبلی

ورود و خروج فایل

پیامک و ایمیل

گزارش‌های تکمیلی

اتوماسیون وظایف

داشبوردهای مدیریتی

قابلیت‌های نقش‌های دیگر

پیچیدگی اتصال سیستم‌ها معمولاً به کیفیت داده‌ها، مستندات API و همکاری صاحبان سامانه‌ها وابسته است. بنابراین بهتر است وابستگی‌های یکپارچه‌سازی از ابتدای پروژه بررسی شوند.

تست نباید فقط در پایان پروژه شروع شود. هر فاز باید تست‌های مرتبط خود را داشته باشد؛ اما پیش از استقرار، یک مرحله متمرکز برای بررسی کامل سیستم لازم است.

در این مرحله موارد زیر بررسی می‌شوند:

سناریوهای اصلی و استثنا

سطح دسترسی‌ها

محاسبات

گزارش‌ها

امنیت

سرعت و ظرفیت

نسخه پشتیبان

بازیابی اطلاعات

سازگاری با مرورگر و موبایل

اتصال به سامانه‌های دیگر

تجربه کاربری

انتقال داده

NIST توصیه می‌کند فعالیت‌های توسعه امن در تمام مراحل چرخه توسعه ادغام شوند و امنیت به یک بررسی جداگانه در پایان پروژه محدود نشود.

انتقال مستقیم سیستم به تمام کاربران ریسک زیادی دارد.

بهتر است نرم‌افزار ابتدا برای یک گروه محدود اجرا شود:

یک شعبه

یک واحد

یک گروه کاربری

یک محصول

مجموعه محدودی از مشتریان

بخشی از داده‌ها

در دوره پایلوت باید رفتار واقعی کاربران، خطاهای عملیاتی، کیفیت آموزش و تأثیر سیستم بر فرایندها بررسی شود.

بازخوردها دسته‌بندی شوند و فقط مشکلات ضروری پیش از انتشار عمومی اصلاح شوند. پیشنهادهای توسعه‌ای می‌توانند به نقشه راه نسخه‌های بعد منتقل شوند.

انتشار عمومی پایان پروژه نیست؛ آغاز مرحله بهره‌برداری است.

در این فاز باید موارد زیر فعال باشند:

مانیتورینگ سیستم

پشتیبانی کاربران

مدیریت خطاها

به‌روزرسانی امنیتی

نسخه پشتیبان

گزارش عملکرد

آموزش کاربران جدید

مدیریت درخواست‌های تغییر

نقشه راه نسخه‌های بعد

برنامه خروج یا انتقال به تیم دیگر

فاز نگهداری باید بودجه، مسئول و توافق سطح خدمات مشخص داشته باشد.

ترتیب اجرای قابلیت‌ها نباید صرفاً بر اساس علاقه مدیران یا آسان بودن برنامه‌نویسی تعیین شود.

برای اولویت‌بندی این عوامل را بررسی کنید:

ارزش تجاری

قابلیتی که مشکل مهم‌تری را حل می‌کند، معمولاً اولویت بیشتری دارد.

وابستگی فنی

اگر قابلیت دوم به داده یا زیرساخت قابلیت اول وابسته است، ترتیب اجرای آن‌ها باید حفظ شود.

ریسک

بخش‌های پرریسک بهتر است زودتر بررسی یا نمونه‌سازی شوند تا مشکل آن‌ها در پایان پروژه آشکار نشود.

آمادگی داده

قابلیتی که داده معتبر ندارد، ممکن است هنوز برای توسعه آماده نباشد.

تعداد کاربران

قابلیت‌هایی که کاربران بیشتری از آن‌ها استفاده می‌کنند می‌توانند ارزش اولیه بیشتری ایجاد کنند.

قابلیت یادگیری

بهتر است نسخه‌های اولیه امکان دریافت بازخورد واقعی و اصلاح تصمیم‌ها را فراهم کنند.

آمادگی عملیات

گاهی نرم‌افزار آماده است، اما فرایند، آموزش یا زیرساخت سازمان هنوز آماده استفاده نیست.

یکی از مهم‌ترین اصول فازبندی، تعریف Gate یا دروازه تصمیم‌گیری میان مراحل است.

معیار ورود مشخص می‌کند برای شروع فاز چه چیزهایی باید آماده باشند.

معیار خروج مشخص می‌کند چه زمانی مرحله کامل محسوب می‌شود.

برای مثال، ورود به فاز توسعه می‌تواند به این شرایط وابسته باشد:

محدوده نسخه اول تأیید شده است.

Prototype مسیرهای اصلی تصویب شده است.

مدل داده اولیه آماده است.

معیار پذیرش قابلیت‌ها نوشته شده است.

ریسک‌های فنی بررسی شده‌اند.

تیم و زیرساخت توسعه آماده‌اند.

خروج از فاز توسعه نیز می‌تواند به آماده شدن نسخه قابل‌استفاده، عبور از تست‌ها و تأیید سناریوهای اصلی وابسته باشد.

عبارت‌هایی مانند «تقریباً تمام شد» یا «بیشتر کار انجام شده» معیار مناسبی برای پایان فاز نیستند.

برآورد زمان باید بر اساس حجم واقعی فعالیت‌ها، وابستگی‌ها و ظرفیت تیم انجام شود.

برای هر فاز:

خروجی‌های مرحله را مشخص کنید.

خروجی‌ها را به فعالیت‌های کوچک‌تر بشکنید.

وابستگی میان فعالیت‌ها را ثبت کنید.

مسئول هر فعالیت را تعیین کنید.

زمان خوش‌بینانه، محتمل و پرریسک را بررسی کنید.

زمان بازبینی و تأیید کارفرما را اضافه کنید.

برای ریسک‌های شناخته‌شده ذخیره زمانی در نظر بگیرید.

زمان تصمیم‌گیری کارفرما نیز بخشی از زمان پروژه است. اگر تأیید نمونه اولیه یا دسترسی به اطلاعات دو هفته طول بکشد، این تأخیر باید در برنامه دیده شود.

بودجه باید به خروجی‌های قابل‌تحویل متصل شود، نه فقط گذشت زمان.

در هر فاز این هزینه‌ها را در نظر بگیرید:

تحلیل و مدیریت پروژه

طراحی

توسعه

تست

امنیت

زیرساخت

سرویس‌های جانبی

انتقال اطلاعات

آموزش

استقرار

مستندات

پشتیبانی

پرداخت مرحله‌ای بهتر است پس از تحویل خروجی، بررسی معیار پذیرش و تأیید رسمی انجام شود.

بودجه ذخیره برای تغییرات نیز باید از بودجه اصلی قابلیت‌های تأییدشده جدا باشد.

قرارداد می‌تواند کل پروژه را پوشش دهد، اما هر مرحله باید پیوست و خروجی مشخص داشته باشد.

برای هر فاز در قرارداد تعیین کنید:

محدوده

تحویل‌دادنی‌ها

زمان شروع و پایان

مسئولیت کارفرما

مسئولیت پیمانکار

معیار پذیرش

مبلغ و شرط پرداخت

مدت بررسی کارفرما

روش ثبت تغییرات

شرایط توقف یا ادامه

در پروژه‌هایی که ابهام زیادی دارند، می‌توان فاز کشف و نیازسنجی را به‌صورت قرارداد مستقل اجرا کرد و پس از مشخص شدن محدوده، درباره قرارداد توسعه تصمیم گرفت.

فازبندی نباید باعث شود پروژه در برابر تغییرات غیرمنعطف باشد.

اصول چابک پذیرش تغییر و همکاری مستمر کارفرما و تیم را مهم می‌دانند؛ اما هر تغییر همچنان باید از نظر ارزش، هزینه، زمان، وابستگی و ریسک بررسی شود.

هر درخواست تغییر باید مشخص کند:

چه چیزی تغییر می‌کند؟

دلیل تغییر چیست؟

چه ارزشی ایجاد می‌کند؟

کدام فازها تحت‌تأثیر قرار می‌گیرند؟

هزینه و زمان آن چقدر است؟

آیا اولویت دیگری باید حذف یا عقب انداخته شود؟

تغییر در نسخه فعلی انجام می‌شود یا نسخه آینده؟

تغییر شفاهی نباید مستقیماً وارد توسعه شود.

پاسخ به نوع پروژه بستگی دارد.

در پروژه‌هایی با نیازهای ثابت، الزامات قانونی مشخص و وابستگی‌های سنگین، برنامه‌ریزی مرحله‌ای دقیق‌تر می‌تواند مفید باشد.

در محصولاتی که نیاز کاربران و راه‌حل هنوز در حال یادگیری است، اجرای تکرارشونده و تحویل نسخه‌های کوچک معمولاً انعطاف بیشتری ایجاد می‌کند.

در عمل، بسیاری از پروژه‌ها از مدل ترکیبی استفاده می‌کنند:

فازهای کلان برای قرارداد، بودجه و تصمیم‌گیری

اسپرینت‌های کوتاه برای اجرای کار داخل هر فاز

نسخه‌های مرحله‌ای برای دریافت بازخورد

بازنگری محدوده در پایان هر مرحله

در روش چابک، برنامه‌ریزی، طراحی، توسعه و تست کاملاً از یکدیگر جدا نیستند و می‌توانند در چرخه‌های کوچک تکرار شوند.

درصد پیشرفت کلی و ذهنی اطلاعات دقیقی ارائه نمی‌دهد.

شاخص‌های بهتر عبارت‌اند از:

تعداد خروجی‌های تأییدشده

تعداد سناریوهای تکمیل‌شده

قابلیت‌های عبورکرده از معیار پذیرش

تعداد خطاهای بحرانی باز

درصد تست‌های موفق

زمان صرف‌شده نسبت به برآورد

بودجه مصرف‌شده نسبت به خروجی

تعداد تغییرات تأییدشده

تعداد وابستگی‌های حل‌نشده

میزان مشارکت کاربران

رضایت کاربران پایلوت

پایداری نسخه آزمایشی

ملاک اصلی پیشرفت باید نرم‌افزار قابل‌استفاده و خروجی تأییدشده باشد؛ نه تعداد ساعت کار یا تعداد خطوط کد.

تبدیل هر واحد سازمانی به یک فاز جدا

اگر خروجی واحدها به یکدیگر وابسته باشد، این کار تحویل محصول کامل را به تأخیر می‌اندازد.

طولانی کردن بیش از حد فاز تحلیل

تحلیل باید ابهام‌های مهم را کاهش دهد، اما نباید بدون خروجی عملی ماه‌ها ادامه پیدا کند.

شروع هم‌زمان تمام فازها

شروع هم‌زمان تحلیل، طراحی، توسعه و یکپارچه‌سازی بدون کنترل وابستگی‌ها باعث دوباره‌کاری می‌شود.

تعریف فاز بدون خروجی

نام‌گذاری مراحلی مانند «فاز اول» و «فاز دوم» بدون مشخص کردن نتیجه قابل‌تحویل ارزشی ایجاد نمی‌کند.

انتقال تست به پایان پروژه

هر قابلیت باید در همان مرحله توسعه تست شود.

نادیده گرفتن انتقال داده و استقرار

مهاجرت اطلاعات، آموزش و آماده‌سازی عملیات می‌توانند به‌اندازه کدنویسی زمان‌بر باشند.

تقسیم امکانات بر اساس آسان بودن

قابلیت آسان ممکن است ارزش تجاری کمی داشته باشد و مشکل اصلی کاربران را حل نکند.

پرداخت بر اساس تقویم

گذشت یک ماه لزوماً به معنای تکمیل یک مرحله نیست. پرداخت باید به خروجی متصل باشد.

حذف فاز نگهداری

نرم‌افزار پس از انتشار به امنیت، مانیتورینگ، پشتیبانی و توسعه نیاز دارد.

فرض کنید یک شرکت قصد دارد CRM اختصاصی خود را طراحی کند.

در فاز کشف، مشکلاتی مانند پراکندگی اطلاعات و فراموش شدن پیگیری‌ها بررسی می‌شوند.

در فاز نیازسنجی، مسیر ورود سرنخ، مراحل فروش، کاربران و گزارش‌ها تعریف می‌شوند.

در فاز طراحی، پروفایل مشتری، کاریز فروش و داشبورد اولیه ساخته می‌شوند.

در MVP، ثبت مشتری، فرصت فروش، وظیفه پیگیری و گزارش فرصت‌های باز پیاده‌سازی می‌شوند.

در فاز بعد، سایت، پیامک و سیستم حسابداری به CRM متصل می‌شوند.

سپس نسخه برای یک تیم فروش محدود اجرا و پس از رفع مشکلات در اختیار تمام کاربران قرار می‌گیرد.

این ساختار باعث می‌شود شرکت پیش از ساخت اتوماسیون‌های پیچیده، ابتدا مطمئن شود تیم فروش واقعاً از هسته CRM استفاده می‌کند.

برای پاسخ به این سؤال که چطور پروژه نرم‌افزاری را فازبندی کنیم، نباید فقط مراحل تحلیل، طراحی، کدنویسی و تست را پشت سر هم قرار دهیم.

فاز مناسب باید هدف، محدوده، خروجی، مسئول، زمان، بودجه و معیار پذیرش مشخصی داشته باشد. پروژه نیز بهتر است با کشف مسئله و امکان‌سنجی شروع شود، سپس به نیازسنجی، طراحی، MVP، یکپارچه‌سازی، تست، استقرار آزمایشی و بهره‌برداری برسد.

در داخل هر فاز می‌توان از اسپرینت‌ها و تحویل‌های کوتاه استفاده کرد تا کارفرما زودتر خروجی ببیند و تیم بازخورد واقعی دریافت کند.

فازبندی موفق پروژه را کند نمی‌کند؛ بلکه جلوی شروع هم‌زمان کارهای نامرتبط، دوباره‌کاری، تغییرات کنترل‌نشده و پرداخت برای خروجی‌های نامشخص را می‌گیرد.

هدف نهایی این است که در پایان هر مرحله، یک تصمیم روشن یا خروجی قابل‌استفاده وجود داشته باشد و پروژه با اطمینان بیشتری وارد گام بعدی شود.